மதுரை வீரன்

 

மதுரை வீரன் (1956)

மதுரை வீரன் (1956) தமிழ்த் திரையுலகின் வரலாற்றில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ள ஒரு குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படமாகும். தமிழ் நாட்டுப்புறக் கதைகளையும் வரலாற்றுப் புராணங்களையும் திரையில் சித்தரித்த படைப்புகளில் இது ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாகத் திகழ்கிறது. டி. யோகானந்த் இயக்கத்தில், மக்கள் திலகம் எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் (எம்.ஜி.ஆர்.), பானுமதி ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் பத்மினி ஆகியோர் முக்கிய வேடங்களில் நடித்துள்ள இத்திரைப்படம், வீரமும் காதலும் விசுவாசமும் சமூக அநீதிக்கு எதிரான போராட்டமும் இறுதியில் தெய்வீக வழிபாடும் இணைந்த மதுரை வீரனின் புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புறக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நாட்டுப்புற மரபு, காதல் மற்றும் சமூகச் சிந்தனை ஆகியவை சங்கமிக்கும் இக்கதைக்களம், காட்சிச் சிறப்பு, உணர்ச்சிப்பூர்வமான தருணங்கள் மற்றும் நாடகத்தன்மை ஆகியவற்றுக்கு திரைப்பட இயக்குநருக்கு விரிவான வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது.

கதையின் தொடக்கத்தில், மதுரை வீரன் ஓர் அரச குடும்பத்தில் பிறக்கிறான். ஆனால், குழந்தையின் எதிர்காலம் குறித்து கணிக்கப்பட்ட ஓர் அசுபமான ஆரூடம் அவனது பெற்றோரை அச்சமடையச் செய்து, அவனை வனாந்தரத்தில் கைவிடத் தூண்டுகிறது. விதி, மனித வாழ்க்கையின் போக்கைத் தீர்மானிக்கும் அந்தப் பிடிவாதமான சக்தி, வேறு திட்டங்களை வைத்திருக்கிறது. குழந்தை உயிர் பிழைத்து, பின்னர் என். எஸ். கிருஷ்ணன் மற்றும் டி. ஏ. மதுரம் நடித்துள்ள எளிய செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளியும் அவரது மனைவியும் அவனைக் கண்டெடுத்து வளர்க்கின்றனர். அரச வாழ்க்கையின் சுகபோகங்களிலிருந்து வெகுதொலைவில் வளர்ந்த வீரன், அபாரமான உடல் வலிமை, அஞ்சாத துணிவு மற்றும் இயல்பிலேயே அமைந்த நீதி உணர்வு ஆகியவற்றுடன் இளைஞனாக உருவெடுக்கிறான். அவனது எளிய வளர்ப்பு அவனது குணநலன்களை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. பிறப்பால் அரச குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டங்களைப் புரிந்துகொள்வதோடு, ஒடுக்கப்படுபவர்களிடம் இயல்பான பரிவும் அவனுக்கு ஏற்படுகிறது.

வீரன், பானுமதி ஏற்று நடித்துள்ள இளவரசி பொம்மியைச் சந்திக்கும்போது கதையில் காதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. இருவருக்குமிடையே மலரும் காதல், சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகளையும் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. பொம்மி தனது தாய்மாமனான நரசப்பனை மணக்க வேண்டும் என்பது குடும்பத்தினரின் விருப்பம். அந்தப் பாத்திரத்தில் டி. எஸ். பாலையா தனது தனித்துவமான நடிப்புத் திறமையுடன் மிளிர்கிறார். குடும்பத்தின் கட்டளைகளுக்கும் சமூக மரபுகளுக்கும் அடிபணிய மறுக்கும் காதலர்கள், தங்களது காதலைக் காப்பாற்றத் துணிகின்றனர். வீரன் பொம்மியைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறான். இதனால் தொடர்ச்சியான வியத்தகு சம்பவங்கள் அரங்கேறுகின்றன. தண்டனையையும் மரண அச்சுறுத்தலையும் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலையிலும் பொம்மி தனது காதலின் மீது கொண்ட உறுதியையும் துணிவையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். யானை சம்பந்தப்பட்ட மறக்க முடியாத ஒரு காட்சியில் அவள் வீரனை மீட்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இங்கு காதல் என்பது மென்மையான உணர்வுகளுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல; அதற்கு அசாதாரணமான துணிவும் தேவைப்படுகிறது என்பதைத் திரைப்படம் உணர்த்துகிறது.

வீரனின் அசாத்தியமான வீரமும் போர்த்திறனும் அவனை மதுரையை ஆட்சி செய்த திருமலை நாயக்கரின் சேவையில் சேர்க்கின்றன. விரைவிலேயே அவன் புகழ்பெற்ற வீரனாகவும் மக்களின் பாதுகாவலனாகவும் உயர்கிறான். அவனது வீரமும் திறமையும் அரசவையில் அங்கீகாரம் பெறுகின்றன. ஆனால், தொழில்முறை உயர்வும் புகழும் குடும்ப வாழ்க்கையில் அமைதிக்கான உத்தரவாதமாக அமைவதில்லை என்பது திரைப்படத்தின் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் உணர்த்துகின்றன. வீரன் பின்னர் பத்மினி ஏற்று நடித்துள்ள வெள்ளையம்மையைச் சந்திக்கிறான். அவர்களுக்கிடையேயும் காதல் மலர்கிறது. இந்த முக்கோணக் காதலால் உருவாகும் சிக்கல்கள், அரண்மனைச் சூழ்ச்சிகள், பொறாமை மற்றும் அக்காலத்தின் இறுக்கமான சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை கதையைத் துயரமான முடிவை நோக்கி நகர்த்துகின்றன.

எம்.ஜி.ஆர். தலைப்புப் பாத்திரத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான தேர்வாக விளங்குகிறார். அவரது கம்பீரமான திரை ஆளுமை, உடல் திறன் மற்றும் உடல் வலிமையுடன் தார்மீக உறுதியையும் இணைத்துக் காட்டும் தனித்துவமான நடிப்பு ஆகியவை அவரை ஒரு நம்பத்தகுந்த நாட்டுப்புற நாயகனாக உருவாக்குகின்றன. சண்டைக் காட்சிகளில் அவர் வெளிப்படுத்தும் வேகமும் ஆற்றலும் பாராட்டத்தக்கவை; காதல் காட்சிகளில் வெளிப்படும் மென்மையும் அதே அளவு கவர்ச்சிகரமானது. அநீதிக்கு அடிபணியாத, அதிகார வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும், தான் நேசிப்பவர்களிடம் உறுதியாக இருக்கும் எளிய மனிதன் என்ற அவரது புகழ்பெற்ற திரை பிம்பத்தை இத்திரைப்படம் மீண்டும் வலுப்படுத்துகிறது. கதாபாத்திரமாக உருமாறுவதைவிட, அவர் ஏற்கெனவே உருவாக்கியிருந்த மக்கள் நாயகன் என்ற திரை ஆளுமையை மேலும் உறுதிப்படுத்தும் வகையில் அவரது நடிப்பு அமைந்துள்ளது.

பானுமதி பொம்மியாகத் தோன்றுவது திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்றாகும். தனித்துவமான ஆளுமை, கம்பீரமான திரைத் தோற்றம் மற்றும் வலிமையான குரல்வளம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட அவர், பொம்மி என்ற பாத்திரத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க உயிரோட்டத்தை வழங்குகிறார். நாயகனால் மீட்கப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கும் ஓர் அலங்கார இளவரசியாக அவர் தனது பாத்திரத்தைச் சுருக்கிவிடவில்லை. மாறாக, உணர்ச்சிமிக்கவளாகவும் உறுதியானவளாகவும் தனது காதலுக்காகக் குடும்ப அதிகாரத்தையும் சமூக மரபுகளையும் எதிர்க்கத் துணிபவளாகவும் பொம்மியை உருவாக்குகிறார். கண்ணியமும் பிடிவாதமான உறுதியும் உணர்ச்சியின் ஆழமும் இணைந்த அவரது நடிப்பு, பொம்மியைத் தனது வாழ்க்கையின் போக்கைத் தானே தீர்மானிக்க விரும்பும் ஒரு வலிமையான பெண் பாத்திரமாக நிலைநிறுத்துகிறது.

பத்மினி, தனது தலைமுறையின் மிகச் சிறந்த நடனக் கலைஞர்களிலும் நடிகைகளிலும் ஒருவராக விளங்கியவர். வெள்ளையம்மை பாத்திரத்திற்கு அவர் தனது வழக்கமான அழகையும் நளினத்தையும் வெளிப்பாட்டுத் திறனையும் வழங்குகிறார். அவரது திரைத் தோற்றம் பானுமதியின் துடிப்பான ஆளுமைக்கு அழகான எதிர்நிலையாக அமைகிறது. பானுமதி உறுதியும் துணிவும் கொண்டவராகத் தோன்றும்போது, பத்மினி தனது பாத்திரத்தில் மென்மையான காதல் உணர்வையும் கவித்துவமான நளினத்தையும் புகுத்துகிறார். அவரது நடனக் காட்சிகள் இத்திரைப்படத்தின் மறக்க முடியாத சிறப்பம்சங்களில் ஒன்றாகும். செவ்வியல் நடனத்தின் நுட்பம், துல்லியம் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான வெளிப்பாடு ஆகியவற்றைத் திரையில் எவ்வாறு அழகாகப் பதிவு செய்ய முடியும் என்பதற்கு அவை சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகத் திகழ்கின்றன.

டி. எஸ். பாலையா நரசப்பனாக மிகச் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். விசித்திரமான குணநலன்கள், ஆணவம், நகைச்சுவையான மிகைப்படுத்தல் மற்றும் வில்லத்தனம் ஆகியவற்றை ஒருங்கே வெளிப்படுத்தும் திறன் அவரது தனிச்சிறப்பாகும். நரசப்பன் என்ற எதிர்மறைப் பாத்திரத்தை அவர் மிகுந்த நாடகத்தன்மையுடன் உருவாக்கியுள்ளார். அவரது சுயநலமும் ஆசைகளும் வெளிப்படும் காட்சிகள் குறிப்பாக ரசிக்கத்தக்கவை. கதையின் மோதல்களுக்குப் பின்னால் செயல்படும் முக்கியமான சக்தியாக அவரது நடிப்பு அமைந்துள்ளது.

என். எஸ். கிருஷ்ணன் மற்றும் டி. ஏ. மதுரம் ஆகியோரின் புகழ்பெற்ற நகைச்சுவைக் கூட்டணி, கதையின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அழுத்தங்களுக்கு இடையே இனிமையான இளைப்பாறுதலை வழங்குகிறது. குறிப்பாக வீரனின் இளமைப் பருவத்தையும் வளர்ப்பையும் சித்தரிக்கும் காட்சிகளில் அவர்களது நடிப்பு கதைக்கு அன்பையும் நகைச்சுவையையும் சேர்க்கிறது. வெறும் நகைச்சுவை நடிகர்களாக மட்டுமல்லாமல், சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையில் காணப்படும் அன்பு, தாராள மனப்பான்மை மற்றும் மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளாகவும் அவர்கள் விளங்குகின்றனர்.

இயக்குநர் டி. யோகானந்த், 1950-களின் தமிழ்த் திரைப்பட ரசிகர்களின் ரசனையையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் நன்கு புரிந்துகொண்டு இத்திரைப்படத்தை உருவாக்கியுள்ளார். நாட்டுப்புறக் கதை, அரசியல் சூழ்ச்சி, காதல், சாகசம், நகைச்சுவை மற்றும் துயரம் எனப் பல்வேறு அம்சங்களை விரிவான திரைச்சட்டகத்தில் அவர் ஒருங்கிணைத்துள்ளார். வரலாற்றை அப்படியே மீளுருவாக்குவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், கதையின் புராண மற்றும் நாட்டுப்புறத் தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, நாடகத்தன்மையுடனும் காட்சிச் செழுமையுடனும் நிகழ்வுகளை நகர்த்துகிறார். இதன் மூலம் அக்காலத் தமிழ்த் திரைப்படங்களின் பிரம்மாண்டமான கதை சொல்லும் மரபை அவர் திறம்படப் பின்பற்றுகிறார்.

கண்ணதாசன் எழுதிய திரைக்கதையும் வசனங்களும் தனிப்பட்ட பாராட்டுக்குரியவை. தமிழ்த் திரையுலகின் தலைசிறந்த பாடலாசிரியர்களில் ஒருவராகவே கண்ணதாசன் பெரும்பாலும் நினைவுகூரப்படுகிறார். ஆனால், நாடகச் சூழல்களுக்கு உணர்ச்சியின் ஆழத்தையும் நினைவில் நிற்கும் மொழிநடையையும் வழங்கும் அவரது எழுத்தாற்றலும் அதே அளவுக்கு அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டியது. கைவிடப்பட்ட குழந்தையாகத் தொடங்கி புகழ்பெற்ற வீரனாகவும் இறுதியில் தெய்வமாக வழிபடப்படும் நாட்டுப்புற நாயகனாகவும் உயர்ந்த வீரனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் திரைக்கதை சிறப்பாகப் பதிவு செய்கிறது. காதல் மற்றும் சாகச நிகழ்வுகளுக்கு அடியில் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் குறித்த ஆழமான சிந்தனை இழையோடுகிறது. பிறப்பின் அடிப்படையில் கிடைக்கும் அந்தஸ்தைவிட மனிதனின் பண்பும் திறமையுமே உயர்ந்தவை என்ற கருத்தில் திரைப்படத்தின் ஆதரவு தெளிவாகச் சாதாரண மக்களின் பக்கமே இருக்கிறது.

ஜி. ராமநாதன் அமைத்துள்ள இசை இத்திரைப்படத்தின் மற்றொரு மிகப்பெரிய பலமாகும். தொடக்ககாலத் தமிழ்த் திரையிசையின் மிகச் சிறந்த இசையமைப்பாளர்களில் ஒருவரான அவர், செவ்வியல் இசை மரபுகள், நாட்டுப்புற இசை, காதல் மெட்டுகள் மற்றும் நாடகத்தன்மை மிக்க இசைக்கோவைகள் ஆகியவற்றை மிக இயல்பாக ஒருங்கிணைத்துள்ளார். கண்ணதாசன், தஞ்சை என். ராமையாதாஸ் மற்றும் உடுமலை நாராயணகவி ஆகியோர் பாடல்களை இயற்றியுள்ளனர். டி. எம். சௌந்தரராஜன், பி. லீலா, எம். எல். வசந்தகுமாரி, ஜிக்கி மற்றும் பானுமதி ஆகியோர் பாடல்களுக்கு குரல் வழங்கியுள்ளனர். பாடல்கள் வெறுமனே காட்சிகளுக்கு இடையில் இடம்பெறும் அலங்கார அம்சங்களாக இல்லாமல், கதையின் நகர்வில் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. காதல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும், மனப்போராட்டங்களை எடுத்துரைக்கவும், நாட்டுப்புறப் புராணச் சூழலை வலுப்படுத்தவும் அவை பெரிதும் உதவுகின்றன.

எம். ஏ. ரஹ்மான் மேற்கொண்ட ஒளிப்பதிவும் தனிப்பட்ட அங்கீகாரத்திற்குரியது. வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்ட நாட்டுப்புற நாடகத்திற்கு ஏற்ற காட்சிச் சூழலை உருவாக்குவதில் அவரது பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. கருப்பு வெள்ளைத் திரைப்படமாக இருந்தபோதிலும், ஒளி அமைப்பு, காட்சிக் கோணம், படத்தொகுப்பு மற்றும் விரிவான அரங்க அமைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் திரைப்படம் சிறப்பான காட்சியழகைப் பெறுகிறது. அரண்மனைக் காட்சிகள், அரசவைக் கூட்டங்கள், போர்க்கள நிகழ்வுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகரமான மோதல்கள் ஆகியவை அக்காலத்தின் பெரிய தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கே உரிய காட்சிப் பிரம்மாண்டத்துடன் படமாக்கப்பட்டுள்ளன. கலை இயக்கமும் அரங்க அமைப்பும் திரைப்படத்தின் பிரம்மாண்ட உணர்வை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன.

மதுரை வீரன் திரைப்படத்தின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சம் அதன் அடிப்படையான சமூகச் சிந்தனையாகும். ஒருவரது பிறப்பும் சமூகச் சூழலும் அவரது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவை. ஆனால், அவரது துணிவு, திறமை, நற்பண்புகள் மற்றும் செயல்களே அவரை உண்மையில் உயர்ந்தவராக்குகின்றன என்பதே இத்திரைப்படத்தின் மையக் கருத்தாகும். பிறப்பால் கிடைக்கும் சலுகைகளுக்கும் தனிமனிதனின் தகுதி மற்றும் திறமைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, காதல் மற்றும் சாகசங்களைத் தாண்டி கதைக்கு ஆழமான பொருளை வழங்குகிறது. 1950-களில் தமிழ்நாட்டில் சாதி, சமூகச் சமத்துவம், மனித மாண்பு மற்றும் சாதாரண மக்களின் உரிமைகள் குறித்த விவாதங்கள் பொதுவாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்த சூழலில், இத்தகைய கருத்துகள் குறிப்பிடத்தக்க சமூகப் பொருத்தத்தைக் கொண்டிருந்தன.

எனவே, மதுரை வீரன் வெறும் பொழுதுபோக்குத் திரைப்படமாக மட்டுமே பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல. தமிழ் நாட்டுப்புற மரபின் செழுமையையும் அக்காலத் தமிழ்த் திரைப்படங்களின் சமூகக் கனவுகளையும் ஒருசேர பிரதிபலிக்கும் முக்கியமான கலாசார ஆவணமாகவும் இது விளங்குகிறது. எம்.ஜி.ஆரின் வசீகரமான நாயகத்தன்மை, பானுமதியின் துடிப்பான நடிப்பு, பத்மினியின் அழகிய நளினம், பாலையாவின் நாடகத்தன்மை மிக்க வில்லத்தனம் மற்றும் ஜி. ராமநாதனின் மறக்க முடியாத இசை ஆகியவற்றின் இனிய ஒருங்கிணைப்பில்தான் இதன் நீடித்த கவர்ச்சி அடங்கியுள்ளது. இயக்குநர் டி. யோகானந்த் காதல், சாகசம், நகைச்சுவை மற்றும் துயரம் ஆகியவற்றைத் திறம்பட ஒன்றிணைத்து, மையக் கதையின் சாரத்தை இழக்காமல் திரைப்படத்தை உருவாக்கியுள்ளார்.

வெளியாகி ஏறத்தாழ ஏழு தசாப்தங்கள் கடந்த பின்னரும், 1950-களின் தமிழ்த் திரைப்படங்களின் கதை சொல்லும் வளம், இசைச் செழுமை மற்றும் பண்பாட்டு வேரூன்றிய தன்மை ஆகியவற்றை நினைவூட்டும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாக மதுரை வீரன் திகழ்கிறது. அதன் நாயகன் நாட்டுப்புறக் கதையைச் சேர்ந்தவனாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவனது வாழ்க்கைக் கதை எழுப்பும் சமூக நீதி, சமத்துவம், துணிவு, மனித மாண்பு மற்றும் பிறப்புரிமை சார்ந்த சலுகைகள் குறித்த கேள்விகள் இன்றைக்கும் காலாவதியாகிவிடவில்லை.